Wijkcinema Rabot in Toreke


Onze films voor het najaar 2019

Zaterdag 21 september

The Purple Rose of Cairo, Woody Allen

Verenigde Staten – 1985

Een van de eerste films, die ooit gemaakt werden, toonde de aankomst van een trein in een station. Het verhaal doet de ronde dat de aanwezigen recht sprongen, ze dachten dat de locomotief op hen zou botsen. Stel je voor! In The Purple Rose of Cairo komt het scherm wel degelijk tot leven: een personage uit een romantische komedie stapt uit het scherm de zaal in! Al voor de vijfde keer, zegt dat personage, ziet hij dezelfde vrouw in de zaal. Hij neemt haar mee, de zaal uit, de realiteit in en zij gaat met hem mee, haar droom achterna. De realiteit is hard, we zijn in Amerika in de Grote Depressie van de jaren 30, er heersen werkloosheid en armoede. Film is voor Cecilia, rol van Mia Farrow, een ontsnapping uit de grauwe werkelijkheid. Deze achterhaalt haar als de acteur die het personage vertolkt haar vindt en haar voor de keuze plaatst: wil ze een leven van romantiek en fantasie leiden en met het filmpersonage in de film stappen of toch maar voor zekerheid kiezen met de filmacteur en met hem meegaan naar het glamoureuze Hollywood? Maar al te vlug blijkt dat zowel de ene als de andere mogelijkheid voor Cecilia niets anders dan een droom kan zijn en dat ze – gesterkt door de ervaring? - zal moeten leren leven in het New Jersey van de jaren 30. Deze film tast de dunne grens af tussen realiteit en fantasie, het is Woody Allens ode aan film en aan de magie van cinema en bovendien een van zijn beste.

Inleiding: Johan Boelaert
De lokprent* vind je hier!

                                       -----------------------------

Zaterdag 19 oktober


Okuribito - Departures, Yôjirô Takita

Japan – 2008

Wanneer Daigo, een virtuoze cellist, plots zonder orkest valt, beslist hij met zijn echtgenote Mika terug te keren naar zijn roots, een klein dorpje ver weg van het drukke Tokyo. Zoals het elke klassieke Japanse film betaamt staat die terugkeer naar het geboortedorp, vaak gedwongen door omstandigheden, symbool voor een nieuwe wending in het leven van het hoofdpersonage. We zien Daigo geconfronteerd worden met zijn verleden: de dood van zijn moeder twee jaar eerder en een vader die al sinds zijn zesde uit Daigo's leven is verdwenen. Op zoek naar werk belandt Daigo bij een 'vertrekagentschap' dat geen reisbureau, maar een begrafenisonderneming blijkt te zijn. Daigo's nieuwe job bestaat hoofdzakelijk uit het ritueel voorbereiden van het lijk van de overledene om die vervolgens te kisten. Hij raakt zo bedreven in zijn ambacht en gefascineerd door de schoonheid ervan, dat hij weigert ermee op te houden ondanks het vertrek van Mika en scheve blikken her en der.

Okuribito (Departures) was in 2009 de Japanse inzending voor de Oscar voor Beste Internationale Film, hij werd genomineerd en won het beeldje uiteindelijk met verve. Leven en dood, hoe de levenden met de doden omgaan, maar ook hoe de levenden met de levenden omgaan omwille van de dood, het zijn dan ook universele thema's die bij ons allemaal resoneren.

i.s.m. Japan-Square vzw
Inleiding door Japan-Square
Als extraatje: Japanse hapjes en drankjes!
De lokprent vind je hier!

                                       -----------------------------

Woensdag 23 oktober

Inclusief, Ellen Vermeulen

België - 2018

Sinds 2016 is het onderwijs in Vlaanderen inclusief . Er is sindsdien heel wat over gesproken, gediscussieerd en geschreven. Ellen Vermeulen neemt ons mee in een zeer gestileerde en observerende documentaire. We werpen een blik achter de schermen van een klas en zien hoe het eraan toe gaat in het dagelijkse leven van de kinderen zelf, hun klasgenoten, de leerkrachten en iedereen die bij de klas betrokken is. Net zoals in haar vorige documentaire “9999” over het leven van de geïnterneerden in Merksplas, neemt de regisseur geen standpunt in. Ze neemt ons mee in de wereld van de kinderen en hun omgeving: “Er wordt veel gesproken over inclusief onderwijs, er zijn zoveel meningen. Er wordt zelden tijd genomen om te kijken. Met deze film druk ik mijn verlangen uit om anders te kijken naar een onderwerp waar de meningen al over gevormd zijn.”

I.s.m. Kopergietery
In aanwezigheid van de regisseur
In zaal KG RABOT (boven eetcafé Toreke)

Een website en een lokprent over deze documentaire vind je hier.

                                       -----------------------------

Zaterdag 16 november


Double Indemnity, Billy Wilder

Verenigde Staten – 1944

Tijdens de tweede wereldoorlog werden er in Europa uiteraard geen Amerikaanse films vertoond, na de oorlog werden ze massaal geïmporteerd. Een aantal van hen waren gemaakt tijdens de oorlogsjaren en sloegen in als een bom. Het waren zwart-wit films en een Franse criticus bedacht de term “film noir” voor deze films. Ze zijn qua stijl pareltjes van filmkunst, de term heeft minder te maken met het genre of met de inhoud, maar veel meer met de stijl, de toon, de stemming. Typische, vaak optredende personages zijn de cynische, eenzame held en de femme fatale, waartussen zich allerlei intriges afspelen tegen de achtergrond van een louche grote stad, vaak ‘s nachts, vaak in de regen. Weten we in de traditionele western al van bij het begin hoe het zal aflopen en is de goeie afloop van de romantische films gekend, in de film noir is niets zeker. De film noir schetst een beeld van een naoorlogse maatschappij in crisis. De noirstijl is nadrukkelijk visueel. Zelfs al spelen de scenes zich overdag af, dan nog worden de jaloezieën of gordijnen gesloten en is het licht aan. Sigarettenrook, mist, druilerige regen geven aan het geheel een nog mysterieuzere toets.

Double Indemnity is een van de beste films noirs. De verzekeringsagent Walter wordt door een femme fatale, de verleidelijke maar getrouwde Phyllis, meegesleurd in een uitzichtloze spiraal naar zijn ondergang. Ze beramen samen een snood plan om haar echtgenoot uit de weg te ruimen en het op een ongeval te doen lijken zodat ze de levensverzekeringspremie kunnen opstrijken. Een perfecte moord plannen is één ding, ze perfect uitvoeren is nog iets anders en als de ene dan ook nog andere plannen heeft dan de andere, loopt het helemaal mis. De schoonheid van film is nooit zo “noir“ geweest.


Inleiding: Eveline Vandecaetsbeek
De lokprent vind je hier!

                                       -----------------------------

Zaterdag 21 december


Skoonheid, Oliver Hermanus

Zuid-Afrika – 2011

Op het eerste gezicht lijkt François een gelukkig getrouw-de, gewone, respectabele burger te zijn, maar onder de oppervlakte broedt er een en ander. Hij is openlijk homo-foob, maar er is een duistere kant aan François, die hij voor iedereen verborgen houdt. Als Afrikaner beklaagt en wantrouwt hij de zwarten die aan de macht zijn gekomen sinds het formele einde van de apartheid in 1994. Wanneer hij de knappe, jonge Christian ziet, de zoon van een oude familievriend en vriend van zijn dochter, wordt deze een obsessie. De regisseur, Oliver Hermanus, inspi-reerde zich op Der Tod in Venedig, een boek van Thomas Mann, verfilmd door Luchino Visconti als Morte a Venezia en net zoals in deze film observeert het hoofdpersonage het onderwerp van zijn obsessie vanop afstand, zonder hem te durven aanspreken. Maar in tegenstelling tot de film van Visconti wordt deze film niet afgerond met de dood van het hoofd-personage, François is wel degelijk in een neerwaartse spiraal terechtgekomen, maar “Hermanus, de regisseur, daagt ons uit niet te oordelen, hij leidt ons zachtjes, traag en stil door het alledaagse, het abnormale, het ondraaglijke en het onvoor-stelbare, hij biedt geen oplossing noch gerechtigheid. Het is de weg die telt, niet het doel en terwijl hij ons een wegenkaart geeft en algemene richtlijnen, onthoudt hij er zich van ons uit te leggen hoe de kaart dient gelezen te worden of hoe de richtlijnen dienen te worden begrepen.” (Katarina Hedrén)

Inleiding: Milton Van Wyk
De lokprent vind je hier!


* Lokprent is Zuid-Afrikaans voor "trailer".

In juli en augustus draaien we geen films.

Make a free website with Yola